Mewa białogłowa – charakterystyka gatunku
Mewa białogłowa (Larus cachinnans) to duży ptak wodny, który należy do rodziny mewowatych (Laridae). Jest to gatunek, który można spotkać w różnych częściach Eurazji, a jego zasięg występowania rozciąga się od Europy Środkowej, przez wybrzeża Morza Czarnego i Kaspijskiego, aż po północno-zachodne Chiny oraz wschodni Kazachstan. Mewa białogłowa jest ptakiem, którego liczebność rośnie, a także zmieniają się jego miejsca gniazdowania oraz zimowania.
Występowanie i migracje
Mewa białogłowa zamieszkuje zróżnicowane biotopy, zarówno nadmorskie, jak i śródlądowe. W Europie gniazduje w takich krajach jak Rosja, Białoruś, Litwa, Ukraina, Rumunia, Bułgaria oraz w Polsce. W Polsce szczególnie licznie można ją spotkać latem po zakończeniu okresu lęgowego oraz zimą. Mewy te preferują południową część kraju do gniazdowania, zwłaszcza wzdłuż Wisły oraz na terenach pojezierzy w Wielkopolsce.
W ciągu ostatnich lat nastąpiła znaczna ekspansja tego gatunku na zachód. Obserwacje wykazują, że najdalej na zachód wysunięte stanowisko mewy białogłowej odnotowano w Paryżu. Zimowiska tych ptaków obejmują głównie zachodnią oraz południowo-wschodnią Europę i Półwysep Arabski, a także północno-wschodnią Afrykę.
Systematyka i pokrewieństwo
Według Międzynarodowego Komitetu Ornitologicznego (IOC), mewa białogłowa klasyfikowana jest jako gatunek monotypowy. Systematyka tego gatunku oraz kilku pokrewnych jest skomplikowana. Do niedawna wydzielany podgatunek L. cachinnans michahellis, który występuje w zachodniej i południowej Europie oraz Maghrebie, został uznany za osobny gatunek – mewę romańską (L. michahellis) od 2003 roku.
Warto również zauważyć, że mewa atlantycka, wcześniej klasyfikowana jako L. cachinnans atlantis, obecnie jest uznawana za podgatunek mewy romańskiej (L. michahellis atlantis). Inne podgatunki niegdyś zaliczane do L. cachinnans to m.in. mewa stepowa (L. cachinnans barabensis) oraz mewa mongolska (L. cachinnans mongolicus), które również przeszły zmiany w klasyfikacji taksonomicznej.
Morfologia i wygląd
Mewa białogłowa nie wykazuje wyraźnego dymorfizmu płciowego, co oznacza, że samce i samice wyglądają bardzo podobnie. Jej upierzenie jest głównie białe, z popielatym grzbietem i pokrywami skrzydłowymi. Końcówki skrzydeł są czarne z białymi plamami, co nadaje jej charakterystyczny wygląd. Dziób mewy jest żółty z jasnoczerwoną plamą na żuchwie, a nogi są także żółte. Tęczówka oka ma bladożółty kolor.
Osobniki młodociane są brązowo-białawe i różnią się od dorosłych ptaków swoją kolorystyką. Mewa białogłowa osiąga średnią długość ciała wynoszącą od 58 do 68 centymetrów oraz rozpiętość skrzydeł wynoszącą od 137 do 145 centymetrów. Waga dorosłych osobników może wynosić od 680 do 1500 gramów.
Ekologia i zachowanie
Mewa białog
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).