Wprowadzenie do Grot Isturitz i Oxocelhaya
Groty Isturitz i Oxocelhaya to niezwykły zespół jaskiń krasowych znajdujący się w południowej Francji, w departamencie Pireneje Atlantyckie. Położone około 12 kilometrów na wschód od miasta Hasparren, te miejsca są nie tylko ważnymi lokalizacjami geograficznymi, ale także kluczowymi punktami w badaniach archeologicznych dotyczących prehistorii. Obie jaskinie to świadectwa długotrwałej obecności ludzi na tych terenach, sięgającej czasów paleolitu, co czyni je niezwykle cennymi dla zrozumienia historii ludzkości oraz rozwoju sztuki wczesnych społeczeństw.
Geologia i struktura grot
Groty Isturitz i Oxocelhaya są wynikiem działalności erozyjnej potoku Arbéroue, który wypłukał wapienne skały wzgórza Gatzelu. Cały kompleks składa się z trzech głównych jaskiń: Isturitz, położonej wyżej, Oxocelhaya, znajdującej się około 20 metrów niżej oraz Erberua, w której wody potoku nadal płyną. Taki układ geologiczny stwarzał idealne warunki dla osiedlania się ludzi oraz dla zachowania ich artefaktów przez tysiące lat.
Historia badań archeologicznych
Pierwsze wzmianki o grotach pojawiły się już w XIX wieku. W 1860 roku jaskinię Isturitz odwiedził Napoleon III ze swoją żoną Eugenią de Montijo, co rzuciło światło na jej znaczenie. Około 1884 roku rozpoczęto eksplorację wnętrz grot w poszukiwaniu guano nietoperzy, co doprowadziło do odkrycia prehistorycznych artefaktów wykonanych z krzemienia i kości. To wydarzenie zaintrygowało Édouarda Piette, znanego archeologa, który przyczynił się do dalszego badania tych miejsc.
Pierwsze wykopaliska
Prowadzenie systematycznych wykopalisk zaczęło się na poważnie dopiero w latach 1913-1920 pod kierunkiem Emmanuela Passemarda. Kolejne prace miały miejsce między 1928 a 1949 rokiem i były prowadzone przez małżeństwo Suzanne-Raymonde i René de Saint-Périer. W trakcie tych badań odkryto wiele interesujących artefaktów oraz szczątki ludzkie, co pozwoliło lepiej poznać życie mieszkańców tych grot w czasach prehistorycznych.
Odnalezione artefakty i ich znaczenie
Groty Isturitz i Oxocelhaya dostarczyły licznych artefaktów oraz dzieł sztuki prehistorycznej. W 1955 roku badacze José Miguel de Barandiarán Ayerbe, P. Bouchet i Georges Laplace odkryli liczne szczątki niedźwiedzi jaskiniowych, które rzuciły nowe światło na ekosystem czasów paleolitu. Również w jaskini Oxocelhaya natrafiono na prace naścienne, co potwierdziło obecność artystycznych tradycji wśród jej mieszkańców.
Odkrycia dotyczące sztuki prehistorycznej
Warto zaznaczyć, że galeria łącząca obie jaskinie nosi imię George’a Laplace’a, który przyczynił się do odkrycia wielu istotnych elementów kultury materialnej tamtych czasów. Ponadto trzecia grota – Erberua – została odkryta 15 sierpnia 1973 roku przez Jean-Daniela Larribau i C. Barroumèsa. Larribau kontynuował badania tej groty przez kolejne lata, odkrywając liczne ry
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).